ฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมบางคนเสียใจกับเมื่อวาน...มากกว่าใส่ใจกับวันนี้

และฉันก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมหลายๆคน คิดถึงแต่วันพรุ่งนี้ จนปล่อยวันนี้ให้สูญเปล่า

เราคิดถึงสิ่งที่ผ่านมาเพราะอะไร.....

เราตอกย้ำความเสียใจของเราเองเพราะอะไร.....

เราจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร......

เพราะเราก็รู้ทั้งรู้ว่าเรากลับไปแก้ไขอะไรมันไม่ได้

เราคิดถึงพรุ่งนี้เพื่ออะไร......

เรารอให้ถึงวันพรุ่งนี้เพื่ออะไร....

เราจะหวังให้มันเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้

ถ้าเราเพียงแค่ปล่อยเวลาให้มันผ่านไปโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือวันนี้ไม่ใช่หรือ

สิ่งที่ผ่านมา แค่เก็บไว้เตือนใจให้เป็นบทเรียน

เพื่อจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำซาก

สิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ มันเป็นเพียงแค่ความหวัง

เราหวังแค่ให้วันพรุ่งนี้มันดีขึ้น

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร .....

ถ้าเราแค่ปล่อยวันนี้ให้มันผ่านไป โดยไม่ทำอะไรเลย.......