มันแปลกนะ ที่คนเราอยู่ได้โดยไร้หัวใจ........

ฉันเคยร้องไห้ ให้กับเรื่องเล็กน้อย เพียงแค่ทะเลาะกับเธอ หรือกลัวว่าเธอจะจากไป

แต่วันนี้.... วันที่เธอจากไปแล้วจริงๆ

ตาของฉันแห้งผาก ฉันไม่มีแม้น้ำตาที่รินไหล ทั้งๆที่ในใจฉันปวดร้าว

ไม่ว่าฉันจะเจ็บปวดเพียงใด ....

มันก็จะเป็นเพียงความรู้สึกเจ็บปวดในใจ ที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้เป็นคำพูด

จน.......ฉันกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก

ไม่สิ.....ฉันเลือก เป็นคนที่ไร้ความรู้สึก

เพราะฉันไม่อยากรู้สึกถึงความเจ็บปวด ทุกครั้งที่เห็นท่าทางอันเย็นชาของเธอ

ฉันไม่อยากรับรู้ ว่าทุกสิ่งที่ฉันเคยทำลงไป มันไม่มีความหมาย

ฉันอยากเพียงแค่จดจำอดีต ที่มีค่าระหว่างเรา....

และใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันและอนาคต ที่จะไม่มีเธออีกต่อไป

ก็ฉันจะทำยังไง ในเมื่อเธอไม่อยากมีฉันอยู่ในชีวิต

ฉันขอเลือก....ที่จะคิดว่าเธอจากไปไกลแสนไกล โดยไม่มีวันกลับมา

ดีกว่าที่จะเห็นเธอคนเดิมอยู่ตรงหน้า แต่เหมือนว่าเราเป็นเพียงแค่คนห่างไกล

เธออยากให้ฉันเข้าใจ ว่าทำไมเราถึงเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ได้

แต่เธอล่ะ .......จะเข้าใจฉันบ้างไหม

เธอเคยอยากเข้าใจฉันบ้างไหม อยากทำอะไรเพื่อฉันบ้างไหม

ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าฉันรักเธอได้ยังไง ทั้งๆที่เธอทำร้ายฉันขนาดนี้

เธอทำให้ฉันเป็นคนไม่(อยาก)มีหัวใจ และ(อยาก)ไร้ความรู้สึก

เธอทำให้ฉันกลัวที่จะรัก และทุ่มเทใจให้ใครซักคน

เธอไม่เคยรับผิดชอบ ในสิ่งที่เธอทำต่อความรู้สึกฉัน

และเธอก็ไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆ กับสิ่งที่เธอทำลงไป

ฉันรู้ ว่าฉันไม่ได้พิเศษไปกว่าใครในความรู้สีกเธอ

แต่ถ้าสิ่งที่ฉันทำ มันพอจะทำให้เธอได้คิด ได้สำนึกบ้าง

มันก็คงจะทำให้เธอ ดีกับฉันมากกว่านี้ ......ฉันอยากให้เธอลองไปถามตัวเองดูว่าใช่ไหม

เธอบอกว่าเธอเสียใจ........ฉันก็เสียใจ

แต่คำขอโทษ มันไม่มีความหมาย ถ้ามันไม่ได้มาจากใจ

ฉันบังคับให้เธอรักฉันไม่ได้ เธอก็มาบังคับฉันให้เลิกรักเธอไม่ได้เหมือนกัน

แต่ถ้าเธอยังเป็นเช่นนี้ สุดท้ายเธอคงทำให้ฉันเกลียดเธอได้ ไม่ว่าฉันจะรักเธอให้ตายแค่ไหน

เธอยังเลือกได้ ว่าอยากให้ฉันเป็นยังไง

เพราะวันนี้มันยังไม่สายเกินไป แต่คงอีกไม่นานที่เธอจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

มิตรภาพ คงมีสิ่งเดียวที่ซื้อได้คือใจ

“ใจ”ที่เธอไม่เคยมี  และเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากมี

จะว่าไปก็ดีเหมือนกัน ที่ฉันไม่รู้สึกอะไร เพราะฉันจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป....ตลอดกาล